koninklijk theater tuschinski
Koninklijk Theater Tuschinski in Amsterdam is een ideaal schuiloord voor filmliefhebbers die even aan het geroezemoes van de binnenstad willen ontkomen.

Geen fan van Elvis. En toch.

18 juli 2022

Elvismatters. De naam van de Vlaamse fanclub van Elvis Presley is zeker niet lukraak gekozen. Wie de film ‘Elvis’ gezien heeft, kan alleen maar beamen dat de impact van ‘The King of Rock ’n Roll’ gigantisch is en blijft. Neen, ik ben nog steeds geen liefhebber van zijn muziek, maar ik begrijp nu wel beter mens én icoon.

Koninklijk Theater Tuschinski in Amsterdam is een ideaal schuiloord voor filmliefhebbers die even aan het geroezemoes van de binnenstad willen ontkomen. De Oosterse architectuur van het theater maakt al sinds 1921 indruk met elementen uit de jugendstil en art déco. Onmogelijk dat de fantasievolle bekleding van geglazuurde tegels en keramische sculpturen je niet beroert. Het weelderig gedecoreerd interieur lokt me naar binnen, maar zeker ook het verlangen om Elvis voor mijn ogen te zien herleven.

Dat Elvis (vertolkt door Austin Butler) close was met zwarte zangers als B.B King verraste me. Ik leefde 50 jaar in de overtuiging dat hij maar zijdelings door R&B, bleus en gospel was beïnvloed. Daar zat ik er helemaal naast: de film toont hoe Elvis van in zijn jeugd helemaal doordrongen raakte van de muziek uit het diepe zuiden. Elvis gaf ook oprecht om zijn gekleurde medemensen en treurde na de moord op Martin Luther King in 1968. Ook deze film toont pijnlijk hoe diep de maatschappij in de VS al decennialang compleet is verdeeld.

Tijdens een van hun talrijke ruzies gooide zijn manager, Colonel Parker (vertolkt door Tom Hanks), Elvis voor de voeten dat zijn ‘onzedige muziek’ ook door dominee Martin Luther King werd afgekeurd. Zo’n opmerking verscheurde hem. Hij wou met zijn muziek iedereen in vervoering brengen. Maar ook Elvis kon onmogelijk ontkomen aan de verdeeldheid in zijn land. Dat hij niet wordt neergezet als een doetje, maar als een man met een droom waarvoor hij vecht (en ten onder gaat) geeft het verhaal veel vertelkracht.

Regisseur Baz Luhrmann schildert met bewegende beelden. Hij laat het verhaal van Elvis vertellen door zijn manager, Colonel Parker. Genuanceerd, allerminst zwart-wit. Voor mij een opluchting. Schrijver en kunstcriticus Edmund Gosse formuleerde ooit een gouden raad voor wie zich aan het vertellen van levensverhalen waagt: ‘Een waarheidsgetrouw portret schilderen van een ziel tijdens haar avonturen in dit leven.’ Is regisseur Luhrmann daarin geslaagd? En is de keuze van het Colonel Parker-vertelperspectief oké? Kloppen de feiten als Elvis met B.B. King zijn carrièreplan bespreekt?    

Wat had ik graag met oud-collega, journalist en auteur, Peter Verbruggen, over die vragen doorgeboomd. Peter ademde Elvis en was voorzitter van de fanclub ElvisMatters. Hij overleed veel te jong in 2015. De groots opgezette bioscoopfilm van Warner Bros. Pictures doet volgens mij eer aan de mens Elvis Presley. Ja, Peter, ik besef nu (pas) dat The King er echt toe doet. Je zou beslist verheugd zijn om dit kraakje in mijn sceptisch Elvispantser te ontdekken.

Contact wordt sterk aangemoedigd

Uiteraard zijn reacties zeer welkom. Meer nog, ze dienen als basis voor een nieuw (kort) verhaal. Noteer wat je goed, slecht of subliem vindt en wacht dan maar af. Het kan altijd even duren, maar het komt er zeker van!

Schrijf een reactie